Dopada mnie ostatnio zmęczenie materiału.
Mąż od dziś na wyjeździe, wraca za tydzień wieczorem.
A Zosi kolejne zęby idą, jest to sprawa pewna, bo rąk z buzi nawet na chwile nie wyciąga. A przy tym popłakiwanie, wiszenien a rękach, irytowanie się wszystkim, grymaszenie - i to bynajmniej nie w moim wykonaniu.
Czasem pęka mi cierpliwość ale wtedy mam do siebie wyrzuty sumienia. Wiem, że antidotum na takie chwile jest pare minut dla siebie, pare minut samotności aby można było znów zatęsknić za tymi małymi rączkami i poślinioną mokrą bródką. Ale to muszę odłożyć do powrotu męża.
Jestem z tych, którzy nie wierzą w wiecznie szczęśliwą i uśmiechniętą matkę Polkę z wiszącym na rękach bezustannie bobasem. Jestem z tych, co potrzebują chwili bez dziecka, potrzebują na moment zapomnieć o domowych obowiązkach i odpocząć na swój własny sposób. Jestem matką, która cieszy się na dzień poza domem ale z jeszcze większą radością wraca w ramona męża i dziecka.
Macierzyństwo a chyba najbardziej za nim stojąca wieczna cierpliwość, miłość i wyrozumiałość nieraz mnie przerasta. Mówię o tym otwarcie. Nie jestem robotem, nieraz uśmiecham się do Zosi przez własne łzy, bo jest to mój jedyny sposób na wyładowanie własnych emocji.
Bycie mamą 24h, która świadomie odkłada karierę i wiele swoich zainteresowań na bardziej egoistyczny czas w życiu jest nie lada wyzwaniem.
I czasem jak sobie tak podsumuję ten rok, to jestem z siebie niesamowicie dumna. Bo nigdy wcześniej nie sądziłam, że będę czerpać z tej sytuacji tyle radości i przyjemności mimo trudów i wyzwań z jakimi codziennie się stykam.
Codziennie uczę się macierzyństwa, codziennie popełniam milion błędów, a wieczorem w łóżku podsumowując swój dzień niecierpliwie czekam co przyniesie następny.
